زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین چه تفاوت هایی با یکدیگر دارند ؟

زبان های برنامه نویسی سطح بالا و پایین

زبان های برنامه نویسی سطح بالا و پایین


با زبان برنامه نویسی سطح بالا و پایین آشنا هستید ؟ برای درک بهتر از حرفه‌ی برنامه نویسی لازم است یادآورشویم که هربرنامه‌ی کامپیوتری را می‌توان فهرستی از دستورالعمل‌هایی دانست که کامپیوتر با خواندن آن فهرست، قادر به انجام کاری خاص مربوط به برنامه‌ای خاص ‌شود.
به عبارت دیگر هر برنامه کامپیوتری می‌بایست طوری تحریر و به فهرست درآید که کامپیوتر را قادر به رساندن هدف مورد خواست برنامه‌نویس کند.

 بنابراین محیط‌ها و روش‌های خاصی که به آن زبان برنامه‌نویسی گفته می‌شود برای این امر وجود دارند که به دو دسته‌ی زبان برنامه‌نویسی سطح بالا و زبان برنامه نویسی سطح پایین به ترتیب با عنوان(High Level Programming Language) و (Low Level Programming Language) شناخته می‌شوند.

همچنین گفتنی است که یک برنامه‌نویس، بسته به نوع کار و سخت‌افزار، زبان برنامه نویسی را انتخاب می‌کند.

حال این دو زبان برنامه‌نویسی چگونه‌اند؟ تفاوت میان این دو زبان در چیست و یک برنامه‌نویس، چگونه زبان برنامه‌نویسی مناسب را انتخاب کند؟

 زبان برنامه‌نویسی سطح پایین

در ابتدا باید گفت که زبان‌های برنامه نویسی سطح پایین، برای نوشتن برنامه‌هایی بکار می‌روند که مربوط به یک نوع خاص از سخت‌افزار کامپیوتر هستند. به عبارتی دیگر برنامه‌هایی که به وسیله این زبان‌ها نوشته می‌شوند، وابسته به سخت‌افزار می‌باشند و قابل انتقال به سخت‌افزاری دیگر و یا قابل حمل نیستند.

این نوع زبان‌ها، به زبان کامپیوتر نزدیک هستند و رایج‌ترین آن‌ها را می‌توان زبان کد ماشین نام برد.

کد ماشین که با عنوان (Machine Code) شناخته می‌شوند، تنها توسط کامپیوتر قابل فهم است و برای انسان قابل خواندن نیست بنابراین درک آن برای کاربر برنامه‌نویس بسیار سخت خواهد بود.

زبانی که کامپیوترها درک می‌کنند زبان باینری تحت عنوان (Binary) یا (دودویی) است که متشکل از نوار دستورالعملی حاوی صفرها و یک‌های متوالی می‌باشد که دور از زبان یک کاربر برنامه‌نویس است، بنابراین نوشتن این برنامه نیاز به تمرکز و حوصله‌ی بسیار بیشتری دارد به‌عبارت دیگر این زبان‌های برنامه‌نویسی اصطلاحا (User Friend) نیستند و کار با این زبان‌ها بسیار دشوار است.

به عنوان مزیت این زبان برنامه‌نویسی، می‌توان اینگونه شرح داد که ساده‌تر بودن و همچنین هماهنگی بالاتر این زبان با زبان کامپیوتر، موجب افزایش سرعت در اجرا خواهد شد چرا که این زبان برای نیاز به ترجمه و تفسیر برای کامپیوتر ندارد. همچنین گفتنی است که این نوع زبان‌های برنامه‌نویسی، حافظه کمتری را مصرف می‌کنند.

از طرفی دیگر برنامه‌های نوشته شده توسط این دسته زبان‌ها، قابل تقطیع، جداسازی، بلند و کوتاه کردن نمی‌باشند و سخت افزار و برنامه‌نویس استقلالی ندارند که از معایب زبان‌های برنامه نویسی سطح پایین محسوب می‌شود.

 از دیگر زبان‌های رایج در زبان برنامه‌نویسی سطح پایین، می‌توان به زبان برنامه‌نویسی اسمبلی (Assembly Language) اشاره کرد.

البته تعداد کمی از برنامه نویسان، برنامه‌ها را در زبان سطح پایین اسمبلی می‌نویسند، اما به دلیل سرعت بالا در اجرای برنامه‌های نوشته شده، این زبان برای تهیه کدهای کاربردی تخصصی استفاده می‌شود نظیر کدهای دستور حرکتی دستگاه‌های ابزاردقیق که نیاز به تغییر دستور سریع دارند. بنابراین، این نوع زبان سطح پایین می‌توانند سرعت مورد نیاز آن‌ها را برآورده کند.

 زبان برنامه‌نویسی سطح بالا

 

اغلب هنگامی که ما به حرفه ی برنامه‌نویسی فکر می‌کنیم، افرادی که در حال کار با زبان برنامه‌نویسی سطح بالا هستند را متصور می‌شویم چرا که برنامه‌های رایانه‌ای امروزی به قدری پیشرفته و پیچیده شده‌ اند که برای نوشته شدن نیاز به زبان سطح بالا داشته باشند.

 

زبان برنامه نویسی سطح بالا

حال چه ویژگی یا چه مزیت‌هایی در این نوع زبان برنامه‌نویسی وجود دارد که می‌توان به وسیله این نوع زبان، برنامه‌های بسیار پیچیده‌ای را به نوشتن درآورد.

اولین ویژگی این نوع زبان این است که به زبان ما انسان‌ها نزدیک است و در نتیجه به برنامه‌نویس این امکان را می‌دهد تا بر روی تک تک مسائل و نکات برنامه تمرکز کند و به عبارتی دیگر برنامه‌نویسی را قابل ارتقاء و قابل درک کند.

از دیگر مزایای  برنامه‌نویسی در این زبان این است که برنامه نوشته شده، وابسته به سخت‌افزار فعلی نیست و برنامه‌ی تحریر شده می‌تواند به سخت‌افزاری دیگر با مشخصات و ویژگی متفاوت، منتقل شود به عبارتی دیگر، برنامه‌ی نوشته شده قابل حمل است.

دیگر ویژگی این نوع زبان این است که دور بودن این زبان با دستورالعمل‌های کد ماشین، کار با این زبان را لذت بخش‌‌تر وعلاقه‌مندان به حرفه‌ی برنامه‌نویسی را بیشتر به خود جذب می‌کند که نتیجه‌ی آن فراگیر شدن این نوع زبان برنامه‌نویسی می‌باشد.

 

درنتیجه لذت‌بخش بودن و جذاب بودن این نوع زبان که اصطلاحا آن را (User Friend) گوییم، موجب افزایش کارایی جمعی در جامعه برنامه‌نویسان شده است که شرکت‌های برنامه نویسی را به سمت این زبان، سوق داده است.

از آنجا که این زبان برنامه‌نویسی، توسط یک برنامه‌نویس مسلط به زبان انگلیسی، قابل خواندن و نوشتن است، بنابراین هر برنامه‌ی کامپیوتری که به وسیله این نوع زبان نوشته شده، میتواند هر جا که لازم باشد توسط هر برنامه‌نویس دیگری، ویرایش یا به روز رسانی شود و یا با مهارت لازم در حرفه برنامه‌نویسی، تقطیع یا کوتاه یا بلندتر شود.

 

C++، Java، Pascal، Python و Visual Basic  از رایج‌ترین محیط‌های رایانه‌ای مختص زبان برنامه‌نویسی سطح بالا میباشند.

 

تفاوت‌های اصلی میان زبان‌های سطح بالا و پایین

به‌طور کلی به شرح زیر است؛

 

1-سرعت بالا در زبان برنامه نویسی سطح پایین در مقابل با سرعت کمتر در زبان برنامه‌نویسی سطح بالا
2-استفاده از حافظه کمتر در زبان برنامه‌نویسی سطح پایین و در مقابل نیاز به حافظه بیشتر در زبان برنامه‌نویسی سطح بالا
3-قابل حمل بودن و انتقال برنامه در زبان برنامه‌نویسی سطح بالا و در مقابل قابل انتقال نبودن برنامه نوشته شده در زبان برنامه نویسی سطح پایین
4-قابل درک بودن زبان برنامه نویسی سطح بالا به دلیل زبان نزدیک‌ به زبان انسان
5-قابلیت تقطیع، کوتاه کردن و ویرایش پیچیده‌تر در زبان برنامه نویسی سطح بالا و در مقابل عدم 6-قابلیت تقطیع و کوتاه کردن برنامه در زبان برنامه‌نویسی سطح پایین و نیاز به وجود لایه‌هایی از سیستم عامل و نرم‌افزارهای دیگر میان زبان برنامه‌نویسی سطح بالا و سخت‌افزار
7-خطا و ایجاد ایراد بیشتر در زبان‌های برنامه‌نویسی سطح پایین و دشوار وزمان‌بر بودن رفع ایراد در این نوع زبان‌های برنامه‌نویسی و در مقابل ایجاد خطای کمتر در زبان‌های برنامه‌نویسی سطح بالا
8-در زبان برنامه‌نویسی سطح پایین نیاز به دانش خاص پایه کامپیوتر احساس می‌شود حال آنکه در زبان برنامه‌نویسی سطح بالا اینگونه نیست.

 

آموزشمقالات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *